Że Aleksandra Jakubowska pisze, słyszało się od jakiegoś już czasu to tu, to tam… Ale, że pisze powieść! Nie, tego się raczej nikt nie spodziewał! Z pewnością wielu zostało zaskoczonych…

Tak, ludzie są zaskoczeni  – czytam na blogach poświęconych książkom  – to „ta’” Jakubowska? Niektórzy z obawą sięgają po książkę, myśląc, że będzie jakimś politycznym wywnętrzaniem się, próbą tłumaczenia własnego życia, a potem mi mówią – nie mogłam się oderwać, co dalej będzie z Kasią, dlaczego zostawiła pani Grubockiego w więzieniu? Na spotkaniach z Czytelnikami słyszę słowa wsparcia, zachęty, wiele miłych rzeczy. Największą satysfakcję jednak dają mi ci, którzy milczą. Chętnie ze względu na autorkę „zjechaliby” powieść od pierwszego słowa do ostatniej kropki, ale – i to jest największy powód do radości – nawet nie dałam im takiej szansy. Może ktoś uznać to za zbytnią butę i pychę, ale zawsze mówiłam to, co myślę   – napisałam dobre literacko, językowo i konstrukcyjnie „czytadło”, powieść, której nie wstydziłam się podpisać swoim nazwiskiem, a jest ono dla mnie w dalszym ciągu wartością.

Domy wieszczą w nocy katastrofę nagłą bezlitosną jasnością  – śmiem sądzić, że kto nie zakocha się w tym zdaniu, wiele jeszcze książek powinien przeczytać, by docenić prawdziwą literaturę. Nie sztuka wymyślić historię. Sztuka ubrać ją w słowa tak ze sobą splecione, by stworzyły w duszach czytelników nowy świat pełen pytań, zdziwienia, chwil refleksji. 

Więc kiedy w „Harfie traw” Capote domy wieszczą nocą katastrofę nagłą bezlitosna jasnością wiem już na pewno, że to jest jedna z tych książek, których nie wolno zbyć obojętnością.